Gamealot Top 42 #42: Resident Evil 3: The Board Game
We beginnen onze Gamealot Top 42 met een spel waarin ongeveer alles wat fout kan gaan, vroeg of laat ook effectief fout gaat.
Resident Evil 3: The Board Game.
Nummer 42 dus. De laatste plaats in onze Top 42, maar laat dat vooral niet klinken alsof we hier met een troostprijs beginnen. Er zijn behoorlijk veel bordspellen door mijn handen gegaan om uiteindelijk tot deze lijst te komen. Als je daar als nummer 42 nog tussen staat, heb je al iets goed gedaan.
En Resident Evil 3 doet behoorlijk veel goed.
Het is coöperatief. Het kan solo gespeeld worden. Het heeft campagneprogressie, beperkte munitie, iconische personages, zombies, monsters die eigenlijk veel te sterk zijn om verstandig te bevechten en een spelmechanisme dat er bijzonder veel plezier in schept om je plannen op het slechtst mogelijke moment volledig te saboteren.
Kortom: Resident Evil.
Waarom Resident Evil 3 mijn Top 42 haalt
Ik heb een zwak voor goede coöperatieve bordspellen. Wie de rest van deze Top 42 volgt, zal daar vermoedelijk nog achter komen.
Resident Evil 3 past perfect in dat plaatje. Je kunt het samen spelen met één tot vier spelers, maar ook solo werkt het uitstekend. Dat laatste vind ik persoonlijk een serieus pluspunt. Een campagnegame waarvoor je niet iedere keer dezelfde groep rond de tafel moet krijgen, heeft nu eenmaal meer kans om daadwerkelijk gespeeld te worden.
Maar belangrijker: het voelt als Resident Evil.
Niet alleen omdat Jill Valentine, Carlos Oliveira, Nemesis en Raccoon City op tafel verschijnen. Het spel begrijpt vooral waar Resident Evil voor mij over gaat: je hebt bijna altijd te weinig middelen, je weet nooit wat er om de volgende hoek staat en vechten is lang niet altijd de verstandigste oplossing.
En ja, het is moeilijk.
Soms gewoon moeilijk. Soms aartsmoeilijk.
Precies zoals het hoort.
One-shot of campagne? Allebei kan
Een van de sterke punten is dat je Resident Evil 3 op verschillende manieren op tafel kunt krijgen.
Heb je mensen over de vloer die houden van behoorlijk pittige bordspellen? Liefst coöperatief? Zombies zouden mooi meegenomen zijn? En hebben ze er geen bezwaar tegen dat het spel geregeld probeert iedereen op gruwelijke wijze om zeep te helpen?
Dan kun je perfect een los scenario spelen.
Maar voor mij is de campagne de echte ervaring
Wij spelen Resident Evil 3 vooral voor de campagne.
Het spel geeft zelf een totale campagnespeelduur van ongeveer 19 uur aan. Mijn advies uit ervaring: reken gerust op ongeveer het dubbele.
Zeker wanneer je niet foutloos door de campagne wandelt.
En laat ons eerlijk zijn: foutloos door Resident Evil wandelen zou ook een beetje verdacht zijn.
Scenario’s kunnen verkeerd aflopen. Missies moeten soms opnieuw. Je probeert een andere aanpak. Je ontdekt dat het lumineuze plan van vorige keer misschien toch niet zo lumineus was.
Voor mij is dat net een deel van de charme. Resident Evil 3 is geen spel waarin je rustig van scenario A naar scenario B wandelt. Het is een campagne waarin je regelmatig het gevoel krijgt dat je je overwinning gestolen hebt van het spel.
Dat maakt ze des te beter.
Het Tension Deck: iedereen krijgt groen, behalve jij
Een van mijn favoriete mechanismen is het Tension Deck.
Tijdens het spel trek je kaarten uit een stapel met groene, amberkleurige en rode kaarten. Groen betekent meestal dat je voorlopig met rust gelaten wordt. Amber begint vervelender te worden. Rood betekent doorgaans dat Resident Evil besloten heeft dat je avond tot nu toe veel te aangenaam verliep.
En dat systeem werkt heerlijk.
Iedereen rond de tafel trekt gezellig groene kaarten.
Niets aan de hand.
Alles onder controle.
Jij trekt rood.
Natuurlijk.
De kracht ervan is dat je weet dat die kaarten in de stapel zitten. Iedere onschuldige groene kaart die verschijnt, betekent dus ook dat de minder vriendelijke exemplaren nog ergens liggen te wachten.
Je bent niet alleen bezig met zombies, deuren, doelen en munitie. Er hangt voortdurend nog iets boven de tafel waarvan je weet dat het ieder moment mis kan gaan.
Dat is Resident Evil.
Kogels zijn geen onbeperkte grondstof
Een tweede reden waarom ik dit spel zo graag speel, is de manier waarop het met munitie omgaat.
Je hebt kogels.
Een beperkt aantal kogels.
En daarna heb je géén kogels meer.
Dat klinkt vanzelfsprekend, maar in een bordspel verandert het volledig hoe je naar vijanden kijkt. Schieten is bovendien niet automatisch raken. Raken betekent niet automatisch dat je tegenstander dood is. En sommige dingen die door Raccoon City kruipen, hebben een bijzonder irritante neiging om veel meer munitie nodig te hebben dan jij beschikbaar hebt.
Je begint daardoor vrij snel anders te denken.
Mijn belangrijkste Resident Evil-tip
Zie je iets in een gang staan dat groter is dan jij?
Deur dicht.
Andere route zoeken.
Zie je iets dat kleiner is dan jij?
Dit is Resident Evil.
Misschien ook gewoon de deur dichtdoen.
Je pistool leegschieten omdat er toevallig een vijand voor je staat, is zelden een goed plan. Het kost kogels. Het kost acties. Het kost tijd. En vervolgens ontdek je mogelijk dat je zes kamers verder iets tegenkomt waarbij je die kogels écht nodig had.
Resident Evil 3 beloont geen heldhaftigheid.
Het beloont overleven.
Er zit een belangrijk verschil tussen die twee.
Iconische helden, iconische vijanden en Raccoon City
Mechanismen zijn belangrijk, maar zonder de juiste sfeer zou het voor mij geen Resident Evil zijn.
Gelukkig zit die hier goed.
De personages zijn herkenbaar. De locaties voelen vertrouwd. De tegenstanders variëren van zombies die je vooral niet moet onderschatten tot dingen waarvan je bij het verschijnen eigenlijk al weet dat je oorspronkelijke plan naar de vuilbak kan.
En dan is er natuurlijk Nemesis.
Het spel hoeft het videospel niet letterlijk te kopiëren om hetzelfde soort druk te creëren. Je bent voortdurend bezig met resources, tijd, beweging en risico. Je probeert vooruit te raken terwijl het spel telkens opnieuw kleine en soms bijzonder grote problemen voor je voeten gooit.
Dat maakt ook dat het samen rond de tafel uitstekend werkt.
Er wordt overlegd.
Er wordt gepland.
Er wordt gevloekt.
En ergens tijdens dat proces beslist iemand gegarandeerd dat hij tóch op dat monster gaat schieten.
Meestal tegen beter weten in.
Voor wie zou ik Resident Evil 3 aanraden?
Zoek je een vriendelijk instapspel om mensen kennis te laten maken met moderne bordspellen, dan zou Resident Evil 3 eerlijk gezegd niet mijn eerste keuze zijn.
Daarvoor is het te meedogenloos.
Maar hou je van coöperatieve bordspellen, survival horror, campagnegames en spellen waarin resource management er écht toe doet, dan wordt het bijzonder interessant.
Zeker Resident Evil-fans gaan heel veel herkennen. Niet alleen namen en locaties, maar ook dat typische gevoel dat iedere kogel belangrijk is en dat vluchten soms gewoon een veel beter idee is dan vechten.
Je moet er wel tegen kunnen dat een plan dat vijf minuten geleden nog uitstekend leek, plots volledig in elkaar stort.
Wie dat frustrerend vindt, is gewaarschuwd.
Wie daarvan begint te glimlachen, zit hier waarschijnlijk goed.
Mijn tip: City of Ruin
Vind je Resident Evil 3 na een tijdje nog niet moeilijk genoeg?
Ten eerste: wie ben jij?
Ten tweede: daar hebben ze iets voor gemaakt.
De City of Ruin Expansion voegt negen nieuwe scenario’s toe, drie nieuwe soorten vijanden, nieuwe locaties en twee nieuwe bosses. Je campagne trekt onder meer richting City Hospital, City Park en de Dead Factory, terwijl onder andere Hunter β, Hunter γ en Nemesis Stage 3 verschijnen om je leven nog wat aangenamer te maken.
Of, nauwkeuriger gezegd: aanzienlijk minder aangenaam.
Je vindt Resident Evil 3: The Board Game hier bij Gamealot.shop: Resident Evil 3: The Board Game bij Gamealot.shop
En wanneer je vindt dat je nog niet genoeg geleden hebt: Resident Evil 3: The City of Ruin Expansion bij Gamealot.shop
City of Ruin is voor mij vooral interessant wanneer je het basisspel al kent en méér Resident Evil 3 wilt, niet wanneer je voor het eerst aan de reeks begint. Eerst leren overleven. Daarna kunnen we het moeilijker maken.
Gamealot’s verdict
Waarom staat Resident Evil 3: The Board Game op nummer 42 van mijn persoonlijke Gamealot Top 42?
Omdat het een uitstekend coöperatief survival-horrorspel is. Omdat ik het solo kan spelen. Omdat de campagne veel meer speeluren heeft opgeleverd dan de doos mij ooit beloofde. Omdat het Tension Deck nog altijd kans ziet om precies op het verkeerde moment die ene verschrikkelijke kaart te produceren.
En omdat het je één belangrijke les leert:
Je hoeft niet ieder monster te doden.
Soms is de beste tactische beslissing die je tijdens een hele spelavond neemt bijzonder eenvoudig.
Deur dicht. Wegwezen.
Nummer 42 dus.
Resident Evil 3: The Board Game.
Play it if you dare.