Gamealot Top 42 #41: Dungeon of the Mad Mage
Soms wil je Dungeons & Dragons spelen.
En soms wil je vooral dat iemand anders eens de Dungeon Master is.
Welkom bij nummer 41 van mijn persoonlijke Gamealot Top 42:
Dungeons & Dragons: Waterdeep – Dungeon of the Mad Mage.
Een volledig coöperatief dungeon-crawl bordspel voor één tot vijf spelers, waarin je Undermountain verkent, monsters bevecht, schatten vindt en probeert te overleven wat Halaster Blackcloak voor je in petto heeft.
Maar de belangrijkste reden waarom dit spel mijn Top 42 haalt, is eigenlijk veel persoonlijker.
Dungeons & Dragons, maar deze keer zonder Dungeon Master
Dungeons & Dragons was het eerste echte role-playing game dat ik ooit speelde.
Dat moet ondertussen ongeveer dertig jaar geleden zijn geweest, in de tijd van Advanced Dungeons & Dragons Second Edition.
Sindsdien is D&D nooit helemaal verdwenen.
Het enige probleem?
Tijdens een aanzienlijk deel van die dertig jaar zat ik zelf achter het Dungeon Master-scherm.
En Dungeon Master zijn is geweldig. Creatief, uitdagend, enorm rewarding.
Maar ook intensief.
Je bereidt avonturen voor. Je bouwt encounters. Je kent de regels. Je beheert NPC’s. Je probeert vijf spelers die allemaal iets totaal anders willen doen op een of andere manier richting hetzelfde verhaal te krijgen.
En vroeg of laat krijg je iets wat iedere langdurige DM waarschijnlijk herkent:
Dungeon Master burn-out.
Soms wil je gewoon binnenkomen, je voeten onder tafel schuiven en zelf eens de dungeon in.
Dungeon of the Mad Mage vult precies die behoefte.
Eén tot vijf spelers is tegenwoordig bijna een luxe
Een tweede grote plus: één tot vijf spelers.
Niet één tot vier.
Eén tot vijf.
Dat lijkt misschien een klein verschil, maar voor onze spelgroepen maakt dat regelmatig behoorlijk veel uit.
Veel moderne coöperatieve bordspellen stoppen bij vier spelers. Dat werkt prima, totdat je met vijf rond de tafel zit en iemand plots de bijzonder ondankbare rol van professionele toeschouwer krijgt.
Hier hoeft dat niet.
En solo werkt gewoon
Minstens even belangrijk voor mij: ik kan Dungeon of the Mad Mage ook alleen spelen.
Geen agenda’s naast elkaar leggen.
Geen WhatsApp-onderhandeling om ergens binnen de komende drie maanden vier volwassenen op dezelfde avond vrij te krijgen.
Doos open.
Held kiezen.
Undermountain in.
Voor een spel dat probeert een stukje van het D&D-gevoel te vangen, is dat een enorm voordeel.
Gamealot Top 42 #41: Dungeon of the Mad Mage: Een dungeon die zich voor je ogen opbouwt
Wat ik ook bijzonder graag heb aan deze D&D Adventure System-spellen, is de manier waarop je de dungeon verkent.
Je ziet niet van bij het begin een volledig uitgetekende map.
Je gaat vooruit.
Je ontdekt.
Je legt een nieuwe dungeon tile.
En vervolgens ontdek je wat voor ellende daar weer op je staat te wachten.
Monsters. Loot. Traps. Nieuwe gebieden. Nieuwe problemen.
Het geeft je dat heerlijke gevoel dat bij een dungeon crawler hoort: je weet ongeveer waar je vandaan komt, maar niet wat er achter de volgende hoek ligt.
Daardoor blijft het ook verrassend herspeelbaar
Die modulaire opbouw zorgt ervoor dat een avontuur niet telkens op exact dezelfde manier voor je ligt.
En dat vind ik belangrijk.
Een dungeon die je na één play volledig uit het hoofd kent, verliest voor mij snel een deel van zijn magie.
Dungeon of the Mad Mage blijft je dwingen om te reageren op wat er verschijnt.
Ook de monsters worden door het spel zelf aangestuurd. Geen speler hoeft de tegenstanders over te nemen of tegen de rest van de groep te spelen.
Iedereen zit aan dezelfde kant van de tafel.
Zoals het hoort.
D&D zonder de voorbereiding
Dit is misschien wel de grootste reden waarom deze hele reeks bij mij werkt.
Er is nauwelijks voorbereiding nodig.
Geen avond voordien encounters uitwerken.
Geen statblocks klaarleggen.
Geen kaarten tekenen.
Geen twintig NPC-stemmen opnieuw proberen te herinneren.
Je haalt het spel uit de kast en kunt relatief snel beginnen.
En toch krijg je een verrassend herkenbare D&D-ervaring terug: verschillende helden, exploration, monsters, schatten, traps, abilities, levelling en natuurlijk een dungeon die voortdurend nieuwe problemen naar je hoofd gooit.
Is dit hetzelfde als een volledige tabletop-RPG-campagne?
Natuurlijk niet.
Maar dat probeert het volgens mij ook niet te zijn.
Het geeft mij precies genoeg D&D om die itch te scratchen, zonder dat iemand daarvoor eerst een halve werkweek aan voorbereiding moet doen.
Eén systeem, meerdere D&D-dozen
En dan komt een van mijn favoriete eigenschappen van de hele Adventure System-reeks.
Je kunt de spellen met elkaar combineren.
Heb je meerdere Dungeons & Dragons Adventure System-spellen in huis, dan blijven die niet netjes opgesloten in hun eigen doos.
Helden, monsters en andere elementen uit de verschillende spellen kunnen gecombineerd worden om nieuwe samenstellingen en avonturen te creëren.
Dat maakt het systeem voor mij veel interessanter dan één los dungeon-crawl spel.
In deze Top 42 gaan we trouwens nog twee oude bekenden tegenkomen:
Tomb of Annihilation op nummer 40.
En Temple of Elemental Evil op nummer 34.
Dat alleen al verraadt waarschijnlijk hoeveel sympathie ik voor deze reeks heb.
En dan is er natuurlijk Halaster Blackcloak
Je kunt moeilijk over Dungeon of the Mad Mage praten zonder de Mad Mage zelf te noemen.
Halaster Blackcloak.
De compleet geschifte archmage achter Undermountain.
Als je dan toch vrijwillig een gigantische, dodelijke dungeon onder Waterdeep gaat verkennen, kun je net zo goed eentje kiezen die door een krankzinnige eeuwenoude wizard wordt gerund.
Dungeons & Dragons heeft door de jaren heen bijzonder veel iconische locaties en tegenstanders voortgebracht, en Undermountain hoort voor mij absoluut in dat rijtje thuis.
Het helpt enorm dat je hier niet zomaar een generieke verzameling tegels verkent.
Je daalt af in Undermountain.
Dat maakt voor een oude D&D-speler een verschil.
Voor wie is Dungeon of the Mad Mage?
Ik zou deze vooral aanraden aan mensen die houden van coöperatieve dungeon crawlers, maar geen zin hebben in een spel waarvoor je eerst een halve avond regels moet studeren of voorbereiden.
Ook voor D&D-spelers die niet altijd een volledige RPG-groep bij elkaar krijgen, vind ik hem bijzonder interessant.
Je krijgt exploration, combat, character progression en dat vertrouwde fantasygevoel, zonder Dungeon Master.
En omdat hij zowel solo als met maximaal vijf spelers werkt, komt hij bij ons gemakkelijker op tafel dan heel wat grotere campagnegames.
Ben je op zoek naar de volledige vrijheid van een tabletop RPG waarin je werkelijk alles kunt proberen?
Dan blijft niets Dungeons & Dragons zelf vervangen.
Maar wil je op een vrije avond gewoon een held kiezen, een dungeon induiken en kijken wat er gebeurt?
Dan doet Dungeon of the Mad Mage precies wat hij moet doen.
Gamealot’s verdict
Waarom staat Dungeons & Dragons: Waterdeep – Dungeon of the Mad Mage op nummer 41 van mijn persoonlijke Top 42?
Nostalgie speelt absoluut mee.
Dit is Dungeons & Dragons, de RPG waarmee het voor mij ongeveer dertig jaar geleden allemaal begon.
Maar belangrijker is dat dit spel een probleem oplost dat ik na al die jaren D&D heel goed ken.
Soms wil ik geen Dungeon Master zijn.
Ik wil niets voorbereiden.
Ik wil geen encounter balancen.
Ik wil niet weten wat zich achter de volgende deur bevindt.
Ik wil gewoon mijn held kiezen, mijn voeten onder tafel schuiven en zelf op avontuur gaan.
Met één tot vijf spelers, volledige co-op, solo play, random dungeon exploration en een hele reeks andere D&D Adventure System-spellen waarmee je kunt combineren, levert Dungeon of the Mad Mage me precies dat.
En bovendien wacht beneden ergens Halaster Blackcloak.
So what’s not to like?
Nummer 41: Dungeon of the Mad Mage.
Soms heeft zelfs de Dungeon Master recht op een avondje vrij.