Gamealot Top 42 #29: Dune: Imperium
Arrakis.
Dune.
Desert Planet.
Voor nummer 29 van mijn persoonlijke Gamealot Top 42 trekken we opnieuw naar een universum waar ik al heel lang een zwak voor heb.
Dune.
En deze keer gaat het niet om gigantische legers die over Arrakis trekken, zandwormen die halve legermachten opeten of een urenlange war game.
Dat komt later misschien nog wel eens langs.
Op nummer 29 staat:
Dune: Imperium.
Een spel dat deckbuilding, worker placement, resource management, politieke invloed en militaire conflicten samenbrengt in één bijzonder strak geheel.
En laat ik meteen iets toegeven.
Dit is competitief.
Geen co-op.
Ik weet het.
En toch staat het in mijn Top 42.
Dat zegt waarschijnlijk genoeg.
Bekijk Dune: Imperium bij Gamealot.shop
Mijn geschiedenis met Dune begon lang voor Imperium
Mijn eerste Dune-bordspel was de oude klassieker.
Het spel dat vandaag opnieuw door Gale Force Nine wordt uitgegeven, maar waarvan het originele ontwerp al uit 1979 stamt.
Een spel met relatief weinig spectaculaire componenten naar moderne maatstaven.
Geen tientallen kilo’s plastic.
Geen gigantische miniaturen.
Geen deluxe trays.
Maar mechanisch?
Keihard.
Politiek.
Asymmetrisch.
Genadeloos.
En ontzettend goed.
Toen de nieuwe Dune-films verschenen, werd het universum plots opnieuw gigantisch populair.
Prima.
Hoe meer mensen Dune ontdekken, hoe beter.
Het zorgde er in ieder geval voor dat er opnieuw verschillende interessante bordspellen rond Arrakis begonnen te verschijnen.
En dus moest ik ze proberen.
Deckbuilding ontmoet worker placement
Dune: Imperium combineert twee mechanismen die afzonderlijk al uitstekend kunnen werken:
- deckbuilding;
- worker placement.
Alleen zijn ze hier rechtstreeks met elkaar verbonden.
Je kaarten zijn niet alleen kaarten waarmee je resources krijgt.
Ze bepalen ook waar je Agents naartoe kunt sturen.
Iedere kaart kan daardoor meerdere betekenissen hebben.
Gebruik ik ze nu om een Agent te plaatsen?
Of hou ik ze bij zodat ze tijdens mijn Reveal Turn resources of purchasing power oplevert?
En ineens wordt een simpele hand kaarten een behoorlijk interessante puzzel.
Dire Wolf heeft dat systeem bewust zo ontworpen: je kaarten sturen je workers, waardoor deckbuilding en worker placement niet naast elkaar liggen, maar elkaar voortdurend beïnvloeden.
Je kunt niet alles doen
En daar zit voor mij de sterkte.
Iedere ronde wil je eigenlijk te veel.
Je wilt:
- Spice verzamelen;
- Solari verdienen;
- Water bemachtigen;
- kaarten kopen;
- nieuwe troepen rekruteren;
- invloed winnen;
- een extra Agent krijgen;
- misschien de Mentat gebruiken;
- én voldoende kracht verzamelen om dat ene belangrijke Conflict te winnen.
Dat gaat niet.
Dus moet je keuzes maken.
En ondertussen zitten je tegenstanders exact hetzelfde te doen.
Worker placement betekent hier ook blokkeren
Dat vind ik heerlijk.
Soms plaats je een Agent omdat je die locatie absoluut nodig hebt.
Soms plaats je hem omdat je weet dat iemand anders die locatie nog véél harder nodig heeft.
Dat tweede voelt soms zelfs beter.
Sorry.
Niet sorry.
Vier facties waar iedereen vrienden mee wil zijn
Naast je eigen Great House probeer je invloed op te bouwen bij vier belangrijke machten:
- de Emperor;
- de Spacing Guild;
- de Bene Gesserit;
- de Fremen.
Iedere factie biedt andere voordelen.
En hoe meer invloed je opbouwt, hoe interessanter het wordt.
Maar uiteraard zijn jullie allemaal bezig om diezelfde invloed naar jullie toe te trekken.
Een alliance is waardevol.
Tot iemand ze van je afpakt.
Dune blijft Dune.
En soms moet er gewoon gevochten worden
Politiek is belangrijk.
Resources zijn belangrijk.
Deckbuilding is belangrijk.
Maar Arrakis blijft een bijzonder gegeerde planeet.
Dus iedere ronde komt er een Conflict.
Spelers beslissen hoeveel troepen ze willen inzetten.
Ga je all-in?
Of laat je de anderen elkaar leegbloeden terwijl jij je resources voor een volgende ronde bewaart?
Dat is regelmatig een veel moeilijkere beslissing dan het lijkt.
Niet ieder gevecht moet gewonnen worden
Een van de eerste lessen die Dune: Imperium mij leerde:
je hoeft niet ieder Conflict te winnen.
Misschien is de eerste prijs geweldig.
Maar misschien kost die overwinning je zes troepen die je later veel harder nodig hebt.
Misschien is tweede plaats voldoende.
Misschien stuur je helemaal niets.
Of misschien doet je tegenstander alsof hij niets gaat doen en gooit hij op het laatste moment alles erin.
Dat kan ook.
Welkom op Arrakis.
De Mentat: nog één actie kan alles veranderen
Ook de Mentat vind ik typisch zo’n klein element dat veel impact kan hebben.
Een extra Agent betekent een extra worker-placementactie.
En één extra actie kan aan het einde van een ronde enorm belangrijk worden.
Plots kun je nog:
- een cruciale locatie innemen;
- resources pakken;
- extra troepen inzetten;
- of een plan uitvoeren waarvan je tegenstander dacht dat het onmogelijk geworden was.
Dat soort kleine tactische voordelen maakt Dune: Imperium voor mij enorm interessant.
Je wint zelden doordat één mechanic alles bepaalt.
Je wint omdat tien kleine beslissingen samen nét beter waren.
Mijn manier om Dune: Imperium te spelen? Deluxe.
Het basisspel is mechanisch uitstekend.
Maar qua componenten is het behoorlijk functioneel.
Veel hout.
Cubes.
Agents.
Tokens.
Prima.
Maar als ik Arrakis op tafel zet, mag het van mij iets meer uitstraling hebben.
En daarvoor bestaat de Dune: Imperium Deluxe Upgrade Pack.
Bekijk de Dune: Imperium Deluxe Upgrade Pack bij Gamealot.shop
Wat vervangt de Deluxe Upgrade?
De upgrade bevat onder andere:
- 48 Troop-miniaturen;
- 12 Agent-miniaturen;
- een Mentat-miniatuur;
- 4 Alliance Token-miniaturen;
- een First Player token;
- trays voor kaarten en spelonderdelen.
Met andere woorden:
de houten vertegenwoordiging van je House begint plots veel meer op een echte strijd om Arrakis te lijken.
En ja.
Dat is hoofdzakelijk cosmetisch.
Het verandert de regels niet.
Het maakt je strategie niet beter.
Maar boardgames zijn ook een table experience.
En persoonlijk vind ik dat deze upgrade enorm veel toevoegt.
Mijn pro tip: basisspel + Deluxe Upgrade
Als iemand mij vraagt wat voor mij de mooiste versie van Dune: Imperium is, dan zou ik beginnen met:
- Dune: Imperium
- Deluxe Upgrade Pack
Dat geeft je het sterke oorspronkelijke spel, maar met veel meer table presence.
De upgradebox heeft zelf al opslagtrays, dus strikt genomen heb je daarna niets meer nodig.
Strikt genomen.
Dat zijn gevaarlijke woorden in deze hobby.
En dan komt Laserox
Wie mij en Gamealot ondertussen een beetje kent, weet dat ik een zwak heb voor goede inserts.
Niet alleen omdat ze mooi zijn.
Een goede insert zorgt ervoor dat:
- setup sneller gaat;
- kaarten netjes zitten;
- resources onmiddellijk op tafel kunnen;
- miniaturen beschermd blijven;
- cleanup geen halfuur duurt.
De Laserox Dune Imperium Organizer doet precies dat met thematisch gegraveerde houten trays en aparte opslag voor kaarten, resources en spelerscomponenten.
Laserox bevestigt bovendien ondersteuning voor het basisspel, Rise of Ix en Immortality.
Op dit moment vind ik de specifieke Dune: Imperium Organizer niet als losse actieve productpagina in onze online catalogus, dus ik ga hier bewust geen dode interne productlink verzinnen.
Wel vind je ons actuele Laserox-assortiment hier:
Bekijk de Laserox inserts bij Gamealot.shop
Is dat niet dubbelop?
Een beetje.
De Deluxe Upgrade Pack heeft al een praktische plastic opslagoplossing.
En dan koop je een houten Laserox-organizer.
Volkomen rationeel?
Niet noodzakelijk.
Mooi?
Absoluut.
Ik gebruik persoonlijk liever de houten trays en thematische oplossing van Laserox.
Dat is dus geen noodzakelijke upgrade.
Het is de Gamealot-hoe-ver-wil-je-gaan-upgrade.
En dan zijn er natuurlijk echte uitbreidingen
Tot nu toe hebben we alleen het uiterlijk en de opslag verbeterd.
Maar Dune: Imperium heeft uiteraard ook echte gameplay-uitbreidingen.
Rise of Ix
Rise of Ix opent nieuwe strategische routes met onder andere technologie, dreadnoughts en een uitgebreidere economie.
Bekijk Dune: Imperium – Rise of Ix bij Gamealot.shop
Voor mij is dit een bijzonder sterke uitbreiding wanneer je het basisspel ondertussen goed kent en meer strategische opties wilt zonder de kern volledig te veranderen.
Immortality
Dan trekken de Bene Tleilax zich nadrukkelijker in het conflict.
Immortality voegt genetische experimenten, nieuwe kaarten en extra deckbuildingmogelijkheden toe.
Bekijk Dune: Imperium – Immortality bij Gamealot.shop
Bloodlines
En ondertussen is er ook Bloodlines, die zowel het oorspronkelijke Imperium als Uprising verder kan uitbreiden.
Meer leiders, nieuwe mogelijkheden en opnieuw meer manieren om je strategie vorm te geven.
Bekijk Dune: Imperium – Bloodlines bij Gamealot.shop
Moet je die allemaal onmiddellijk hebben?
Nee.
Het basisspel heeft op zichzelf al bijzonder veel herspeelbaarheid.
Maar als Dune: Imperium eenmaal klikt, is er voldoende ruimte om verder te bouwen.
En dan is er Dune: Imperium – Uprising
Hier wordt kiezen moeilijk.
Want Dune: Imperium – Uprising is minstens even interessant.
Misschien op sommige vlakken zelfs beter.
Daar.
Ik heb het gezegd.
Bekijk Dune: Imperium – Uprising bij Gamealot.shop
Uprising is standalone en behoudt de bekende combinatie van deckbuilding en worker placement, maar bouwt verder met onder andere:
- een nieuw speelbord;
- nieuwe Leaders;
- Spies;
- Contracts;
- nieuwe kaarten;
- en natuurlijk sandworms.
Ja.
Je kunt Shai-Hulud inzetten in combat.
Dat helpt.
Dire Wolf beschrijft Uprising zelf als een nieuwe standalone versie die de basisformule behoudt maar uitbreidt met onder andere Spies, Contracts en sandworms.
Waarom dan toch Imperium en niet Uprising?
Goeie vraag.
En het antwoord is bijzonder wetenschappelijk:
omdat dit mijn lijst is.
Op een bepaald moment moet je kiezen.
Dune: Imperium was degene die mij opnieuw die moderne bordspelversie van Dune introk.
Het was de versie die ik het eerst leerde.
De versie waarmee ik mijn combinatie van:
- deckbuilding;
- worker placement;
- influence;
- resource management;
- en conflict
leerde waarderen.
Uprising had zonder probleem in deze Top 42 kunnen staan.
Maar als ik één van beide moet kiezen, dan krijgt het origineel de plek.
Soms is nostalgie na een paar jaar ook gewoon nostalgie.
Niet de laatste Dune in deze Top 42
En daarmee zijn we overigens nog niet klaar met Arrakis.
Er komt later nog minstens één ander Dune-spel langs.
Meer ga ik daar voorlopig niet over zeggen.
Geen spoilers.
Maar wie denkt dat Dune: Imperium de enige manier is waarop Frank Herberts universum in deze lijst terechtkomt, kent mij duidelijk nog niet goed genoeg.
Voor wie is Dune: Imperium?
Ik zou Dune: Imperium vooral aanraden aan spelers die houden van:
- competitieve strategie;
- deckbuilding;
- worker placement;
- resource management;
- beperkte maar belangrijke militaire conflicten;
- directe interactie;
- verschillende strategische routes naar de overwinning;
- en natuurlijk Dune.
Je hoeft trouwens geen encyclopedische kennis van het universum te hebben.
De mechanics staan op zichzelf sterk genoeg.
Maar als je Emperor, Bene Gesserit, Fremen en Spacing Guild al kent?
Dan valt er uiteraard nog wat meer op zijn plaats.
Gamealot’s verdict
Waarom staat Dune: Imperium op nummer 29 van mijn persoonlijke Gamealot Top 42?
Omdat het een van die zeldzame competitieve spellen is die mijn coöperatief ingestelde bordspelbrein probleemloos overtuigt.
Omdat deckbuilding en worker placement hier niet twee aparte systemen zijn.
Ze zijn één systeem.
Omdat ik voortdurend moet kiezen.
Ga ik voor invloed?
Spice?
Troepen?
Een sterkere deck?
Dat ene Conflict?
Of zorg ik er gewoon voor dat jij de plek niet krijgt die je duidelijk nodig hebt?
Dat laatste blijft ook een strategie.
En als je het mij vraagt, wordt de ervaring nog beter met de Deluxe Upgrade Pack erbij.
En voor de mensen zoals ik die vinden dat zelfs een deluxe storage tray nog niet deluxe genoeg is?
Wel.
Daar hebben we Laserox voor.
Nummer 29: Dune: Imperium.
Control the Spice.
Control the Imperium.
En vertrouw vooral niemand die beweert dat hij dit Conflict deze ronde écht gaat overslaan.
Roll Dice. Tell Stories. Game A Lot.