Selecteer een pagina

Gamealot Top 42 #26: The Others: 7 Sins

Lang voor Cthulhu: Death May Die.

Lang voor CMON-dozen bij mij automatisch de vraag opriepen hoeveel kilo miniaturen er deze keer in zouden zitten.

Was er The Others: 7 Sins.

En voor mij persoonlijk was dit een belangrijke.

Niet alleen omdat het nog altijd een bijzonder goed horrorbordspel is.

Maar omdat dit een van mijn eerste echte kennismakingen was met de wonderlijke wereld van CoolMiniOrNot, tegenwoordig gewoon CMON.

Mooie miniaturen.

Veel uitbreidingen.

Kickstarter-exclusives.

Nog meer miniaturen.

En een doos waarvan je eerst denkt dat je voldoende content hebt, waarna iemand vriendelijk meldt dat er nog ongeveer zeventien uitbreidingen bestaan.

Ja.

Hier begon het ongeveer.

Op nummer 26 van mijn persoonlijke Gamealot Top 42:

The Others: 7 Sins.

Eén tegen allen

The Others is een asymmetrisch horrorspel voor 2 tot 5 spelers.

Eén speler neemt de rol van de Sin op zich.

De andere spelers vormen samen F.A.I.T.H., een team van gespecialiseerde Agents dat probeert te verhinderen dat Haven volledig ten prooi valt aan corruptie en de naderende apocalyps.

Dat betekent dus:

one versus many.

Maar vooral:

één speler die daadwerkelijk probeert te winnen van alle anderen.

En dat onderscheid is belangrijk.

Dit is geen Dungeon Master

In een role-playing game probeert een goede Dungeon Master meestal een spannende avond te creëren.

Hij zet je onder druk.

Hij gooit monsters naar je hoofd.

Hij maakt het moeilijk.

Maar diep vanbinnen wil hij meestal dat zijn spelers uiteindelijk iets geweldigs beleven.

De Sins Player in The Others?

Die heeft daar geen boodschap aan.

Als jij de Sin speelt, is je opdracht niet:

“Zorg dat iedereen een leuke narratieve avond heeft.”

Je opdracht is:

maak ze kapot.

Corrupt Haven.

Stuur monsters.

Maak hun leven onmogelijk.

Dwing de Agents tot slechte keuzes.

En als F.A.I.T.H. uiteindelijk volledig instort?

Prima.

Dat was het plan.

En omgekeerd bestaat er ook weinig medelijden

Aan de andere kant van de tafel geldt exact hetzelfde.

De F.A.I.T.H.-spelers zitten niet te denken:

“We moeten onze vriend die vandaag de Sin speelt natuurlijk ook een fijne ervaring geven.”

Nee.

Hij heeft gekozen voor het kwaad.

Dat was zijn fout.

Dus:

  • objectives halen;
  • Nests vernietigen;
  • Gates aanpakken;
  • corruptie terugdringen;
  • monsters uitschakelen;
  • elkaar in leven houden;
  • en alles gebruiken wat nodig is om Haven te redden.

Any means necessary.

Dat maakt de confrontatie aan tafel bijzonder leuk.

Welkom in Haven

The Others speelt zich af in de moderne stad Haven.

Alleen gaat het niet bijzonder goed met Haven.

De Seven Deadly Sins hebben daadwerkelijk fysieke vorm aangenomen en hun invloed verspreidt zich door de stad.

En hun volgelingen zijn fantastisch absurd en gruwelijk tegelijk.

Heb je ooit willen vechten tegen:

  • Corrupted Hobos;
  • Corrupted Nuns;
  • Corrupted Doctors;
  • Corrupted Firemen;
  • Corrupted Police;
  • en allerlei andere bijzonder ongelukkige inwoners van Haven?

Goed nieuws.

Hier is je kans.

Het is tegelijk grotesk, over-the-top en donker.

Precies het soort horror waar CMON bijzonder goed in werd.

Niet gewoon miniaturen tegen elkaar duwen

The Others ziet eruit als een spel waarin je waarschijnlijk vooral veel dobbelstenen gaat gooien.

Dat doe je ook.

Maar onderschat het tactische gedeelte niet.

Positionering is belangrijk.

Movement is belangrijk.

Line of sight is belangrijk.

Wanneer je activeert is belangrijk.

Welke Agent je naar welke locatie stuurt is belangrijk.

En vooral:

hoe ver durf je te gaan?

Want je kunt jezelf in The Others letterlijk sterker maken door steeds dichter bij corruptie te komen.

Dat is thematisch fantastisch.

Corruptie als verleiding

Een van de leukste systemen is voor mij nog altijd de Corruption Track.

Je kunt meer macht proberen te gebruiken.

Extra kansen creëren.

Net iets verder gaan.

En dat werkt.

Tot het niet meer werkt.

Want hoe verder je richting corruptie schuift, hoe gevaarlijker het wordt.

Dat past perfect bij het thema.

De vraag is niet alleen:

kan ik dit doen?

Maar:

hoeveel van mezelf wil ik daarvoor opofferen?

Dat is precies hoe een spel rond de Seven Deadly Sins hoort te werken.

Verwacht casualties

Een ander belangrijk verschil met veel moderne coöperatieve spellen:

je Agents zijn niet allemaal veilig.

Integendeel.

Je begint met een groep F.A.I.T.H.-helden en je moet er eigenlijk vanuit gaan dat niet iedereen het einde haalt.

Wanneer een Agent uitvalt, kan je team nieuwe mensen uit de beschikbare reserve inzetten.

Tot dat niet meer kan.

En dat creëert een heerlijke vorm van attrition.

Iedere verloren Agent doet pijn.

Niet alleen omdat je een specifieke ability kwijt bent.

Maar omdat je letterlijk voelt dat je team kleiner wordt terwijl de stad steeds verder richting de afgrond schuift.

De core box geeft je Pride en Sloth

Het basisspel bevat twee van de zeven Sins:

Pride en Sloth.

En dat is belangrijk, want iedere Sin speelt anders.

De Sin is niet gewoon:

“de vijand, maar dan met een andere miniature.”

Iedere Sin heeft zijn eigen:

  • Avatar;
  • Controller;
  • Abominations;
  • Sin Cards;
  • en vooral een eigen manier om het spel te beïnvloeden.

Daardoor kan de keuze van de Sin de hele partij veranderen.

En natuurlijk waren er nog vijf

Want het spel heet uiteindelijk niet The Others: 2 Sins.

De overige vijf verschenen afzonderlijk:

  • Greed;
  • Lust;
  • Envy;
  • Gluttony;
  • Wrath.

En ja.

Dit is ongeveer het punt waarop CMON begon te demonstreren dat het de uitbreidingstechniek behoorlijk goed beheerste.

I am looking at you, Zombicide.

Iedere Sin verandert het probleem

Dat vind ik belangrijk.

De extra Sins zijn niet gewoon vijf dozen extra miniaturen.

Iedere Sin legt een ander soort druk op F.A.I.T.H.

Je moet je strategie aanpassen.

De Sin-speler krijgt andere mogelijkheden.

En plots kan een team dat perfect functioneerde tegen Pride veel minder efficiënt blijken tegen Wrath of Gluttony.

Dat is de uitbreiding die ik graag zie.

Niet alleen:

meer.

Maar:

anders.

Alpha, Beta, Gamma, Delta, Omega…

En dan zijn er natuurlijk de teams.

De core game brengt F.A.I.T.H.’s Alpha Team.

Daarna kwamen extra groepen Agents.

Beta Team.

Gamma Team.

Delta Team.

En natuurlijk Omega Team.

Dus voor alle duidelijkheid:

CMON was Delta niet vergeten.

Ze hadden gewoon voldoende alfabet over om nog een paar dozen te verkopen.

De extra teams brengen niet alleen nieuwe Agents, maar afhankelijk van de box ook nieuwe equipment, tiles en Corrupted Acolytes.

Meer Heroes betekent bovendien meer mogelijkheden om je eigen ideale F.A.I.T.H.-team samen te stellen.

En dat doet veel voor de herspeelbaarheid.

Beta Team: corrupte politie en brandweer

Beta Team is bijvoorbeeld meteen bijzonder thematisch.

Naast nieuwe Heroes krijg je onder andere Corrupted Police en Corrupted Firemen.

Dat zijn van die miniaturen die perfect samenvatten waarom ik The Others visueel zo leuk vind.

Je neemt iets volkomen herkenbaars.

Je draait het enkele stappen richting kosmische horror.

En plots staat er een brandweerman voor je waarvan je vrij zeker bent dat blussen niet langer zijn belangrijkste hobby is.

Gamma en Delta gaan rustig verder

Gamma Team voegt opnieuw nieuwe Agents toe, maar ook onder andere Corrupted Diplomats en Gangsters.

Delta brengt dan weer onder meer Corrupted Chefs en Musicians.

Ja.

Corrupted Chefs.

Zelfs tijdens de apocalyps moet iemand blijkbaar voor catering zorgen.

En doordat die verschillende Acolytes ook mechanisch eigen eigenschappen krijgen, is het niet alleen een visuele grap.

De vijandelijke samenstelling verandert daadwerkelijk.

En dan was er Omega

Omega Team was de Kickstarter-kant van het verhaal.

Extra Heroes.

Extra monsters.

Nieuwe city tiles.

En opnieuw dat typische vroege CMON-gevoel:

hoe compleet wil je deze doos eigenlijk maken?

Het juiste antwoord was uiteraard:

ja.

Dat was financieel misschien niet de verstandigste periode om CMON-fan te worden.

Maar het was wel leuk.

Mijn favoriet: Apocalypse

En dan komen we bij mijn absolute favoriete uitbreiding.

Apocalypse.

Want blijkbaar zijn de Seven Deadly Sins alleen nog niet voldoende.

Dus waarom niet ineens ook de Four Horsemen of the Apocalypse uitnodigen?

Je krijgt:

  • War;
  • Pestilence;
  • Famine;
  • Death.

En uiteindelijk:

Apocalypse zelf.

Geen Hunger dus.

Famine hadden we al.

De vierde die ik zocht was Death.

Hoe kon ik die vergeten?

De Horsemen zijn geen gewone extra monsters

Wat ik hier zo goed aan vind, is dat Apocalypse een nieuwe speelmodus toevoegt.

De gebruikelijke Apocalypse Track verandert.

Naarmate de situatie erger wordt, verschijnen de Horsemen daadwerkelijk op het bord.

Eén voor één.

Tot uiteindelijk Apocalypse zelf arriveert.

Dat is geen subtiele escalatie.

Dat is:

“Jullie vonden het spel nog niet moeilijk genoeg? Prima.”

War.

Pestilence.

Famine.

Death.

Apocalypse.

Veel succes.

En die miniaturen…

Hier begon voor mij echt die klassieke CMON-table presence.

Grote bizarre monsters.

Tentakels.

Overdreven sculpturen.

Dingen die absoluut niet op je tafel horen te staan en daarom precies daar moeten staan.

Zijn ze technisch even verfijnd als de miniaturen die CMON later bijvoorbeeld voor Cthulhu: Death May Die zou produceren?

Nee.

Je ziet dat dit een oudere generatie is.

Maar voor een spel uit 2016?

Meer dan goed genoeg.

En vooral enorm karaktervol.

2016 CMON in volle glorie

The Others verscheen in 2016.

En als ik die doos vandaag open, voelt dat echt als een tijdcapsule van een specifieke periode in de boardgamehobby.

Kickstarter werd gigantisch.

Miniature-heavy games werden groter.

Stretch goals werden een kunstvorm.

CMON begon franchises uit te bouwen met stapels uitbreidingen.

En table presence werd steeds belangrijker.

The Others zit daar middenin.

Niet het allereerste CMON-spel.

Niet het meest moderne.

Niet hun meest verfijnde productie ooit.

Maar voor mij wel één van de spellen die perfect samenvat waarom het bedrijf in die periode zo’n grote indruk maakte.

Mythos, maar anders

Ik zou The Others trouwens niet letterlijk een Lovecraft-game noemen.

Dit is geen Arkham.

Geen Cthulhu.

Geen Innsmouth.

Maar qua sfeer zit er absoluut iets van dezelfde moderne kosmische horror in.

Gewone mensen tegenover bovennatuurlijke krachten die veel groter zijn dan zijzelf.

Corruptie.

Demonische entiteiten.

Een wereld die langzaam uit elkaar valt.

En de wetenschap dat winnen vooral betekent dat de totale ondergang vandaag misschien niet gebeurt.

Dat raakte voor mij heel vroeg dezelfde snaar.

Lang voordat mijn collectie zich begon te vullen met Arkham Horror, Eldritch Horror, Mansions of Madness en uiteindelijk Death May Die.

Niet makkelijk meer te vinden

En hier zit vandaag helaas de moeilijkheid.

The Others is geen moderne evergreen die gewoon permanent opnieuw gedrukt wordt.

Het basisspel en vooral bepaalde uitbreidingen en Kickstarter-boxen zijn ondertussen moeilijk te vinden.

Sommige duiken tweedehands op.

Sommige verschijnen nog ergens als verloren winkelvoorraad.

En sommige kosten aanzienlijk meer dan ik ooit iemand met droge ogen zou willen aanraden.

Dat hoort helaas ook bij de nostalgie.

The Others is ondertussen niet alleen een spel.

Het is een stukje van een bepaalde CMON-periode.

Voor wie is The Others: 7 Sins?

Vandaag zou ik hem vooral aanraden aan spelers die houden van:

  • asymmetrische one-versus-many gameplay;
  • tactische miniature combat;
  • horror;
  • groteske miniaturen;
  • moeilijke scenario’s;
  • directe confrontatie tussen spelers;
  • modulaire teams en vijanden;
  • en klassieke CMON-games uit de Kickstarter-gloriejaren.

Zoek je een spel waarin iedereen gezellig samen tegen een AI speelt?

Dan niet.

Daar hebben we andere fantastische titels voor.

Wil je daarentegen dat één van je vrienden een avond lang actief probeert jullie volledige team uit te roeien?

Dan wordt het interessant.

Gamealot’s verdict

Waarom staat The Others: 7 Sins op nummer 26 van mijn persoonlijke Gamealot Top 42?

Omdat het voor mij een spel is dat aan enorm veel herinneringen vasthangt.

Mijn introductie tot een groot deel van de CMON-wereld.

Een vroege kennismaking met die heerlijke combinatie van moderne horror, corruptie en monsters.

Een spel met miniaturen die destijds ontzettend veel indruk maakten.

Maar vooral:

een fantastische one-versus-many-opzet waarin beide kanten écht willen winnen.

Geen vriendelijke Game Master.

Geen facilitator.

Geen:

“Ik zal het monster misschien iets dommer laten spelen zodat ze het halen.”

Nee.

Als ik de Sin speel?

Dan wil ik Haven.

Dan wil ik jullie Agents.

Dan wil ik corruptie.

En als ik F.A.I.T.H. speel?

Dan gaan we die Sin terugsturen naar waar hij vandaan kwam.

Any means necessary.

Nummer 26: The Others: 7 Sins.

Choose your Sin.

Choose your Agents.

No mercy.

Roll Dice. Fight Corruption. Game A Lot.