Gamealot Top 42 #27: The Witcher: Old World
The Witcher.
Behoeft dat tegenwoordig nog een introductie?
Waarschijnlijk niet.
Maar dat is meteen ook een klein beetje het probleem.
Want zodra iets een wereldwijde hype wordt, verschijnen er plots videogames, series, bordspellen, miniaturen, Funko Pops en ongeveer zevenhonderd andere producten waarvan iemand besloten heeft dat er absoluut Geralt op moet staan.
En bij Gamealot worden we daar soms wat achterdochtig van.
Een bekende licentie maakt nog geen goed bordspel.
Dus toen The Witcher overal opdook, was onze eerste reactie niet automatisch:
“Dat moeten we hebben.”
Onze reactie was eerder:
“Goed. Bewijs het maar.”
En toen kwam The Witcher: Old World.
En moesten we onze woorden een beetje inslikken.
Eerst waren er de boeken
Een kleine chronologische rechtzetting voor we het Continent intrekken.
The Witcher begon bij de verhalen en boeken van de Poolse auteur Andrzej Sapkowski.
Daarna kwamen de videogames van CD Projekt Red, waarvan de eerste The Witcher in 2007 verscheen.
En veel later maakte de Netflix-serie Geralt, Yennefer, Ciri en het Continent nog mainstreamer dan ze ondertussen al waren.
Dus nee, Netflix heeft The Witcher niet uitgevonden.
Zelfs CD Projekt Red niet.
Maar beide hebben er wel voor gezorgd dat een Poolse fantasywereld uiteindelijk een wereldwijd fenomeen werd.
Waarom Old World dan wél?
Omdat dit spel niet aanvoelt alsof iemand simpelweg een bekende licentie op een gemiddeld bordspel heeft geplakt.
The Witcher: Old World begrijpt wat aantrekkelijk is aan The Witcher.
Je reist over het Continent.
Je neemt contracts aan.
Je maakt moreel twijfelachtige keuzes.
Je ontwikkelt je Witcher.
Je verzamelt potions.
Je traint.
Je speelt dice poker.
Je jaagt op monsters.
En soms sla je een andere Witcher in een taverne op zijn gezicht.
Dat laatste hoort blijkbaar ook bij professionele monsterjacht.
Lang voor Geralt
Een van de slimste keuzes vind ik de setting.
Old World speelt zich lang voor de tijd van Geralt of Rivia af.
Monsters zijn nog talrijker en verschillende Witcher Schools sturen hun pas opgeleide monsterjagers de wereld in.
Je kiest een Witcher van één van vijf scholen:
- Wolf;
- Cat;
- Griffin;
- Bear;
- Viper.
Iedere school heeft zijn eigen stijl en sterke punten.
Daardoor hoef je niet opnieuw simpelweg “Geralt: The Board Game” te spelen.
Je maakt je eigen Witcher.
En je bouwt je eigen reputatie.
Eén tot vijf spelers, maar competitief
Dit is een belangrijke.
Het basisspel is voor 1 tot 5 spelers.
Solo kan dus perfect.
Maar multiplayer is officieel competitief.
Iedereen probeert uiteindelijk zelf voldoende trophies te verzamelen om de beste Witcher aan tafel te worden.
Trophies kun je onder andere verdienen door:
- monsters te verslaan;
- attributes maximaal te ontwikkelen;
- bepaalde quests te voltooien;
- en zelfs andere Witchers te verslaan.
Dus ja.
Je zit allemaal in dezelfde wereld.
Jullie hebben allemaal last van dezelfde monsters.
Maar uiteindelijk kan er maar één winnaar zijn.
Toch voelt het niet als keiharde PvP
En dat is misschien waarom het mij ondanks mijn uitgesproken voorkeur voor co-op toch zo goed ligt.
Je bent niet drie uur lang uitsluitend bezig om elkaar kapot te maken.
Een groot deel van je tijd gaat naar:
- reizen;
- encounters;
- monster contracts;
- deckbuilding;
- training;
- equipment;
- quests;
- en het ontwikkelen van je eigen Witcher.
De andere spelers zijn concurrenten.
Maar het Continent zelf blijft minstens zo belangrijk.
Daardoor voelt het voor mij veel meer als:
we beleven allemaal ons eigen Witcher-avontuur in dezelfde wereld
dan als:
ik moet jou zo snel mogelijk vernietigen.
Daar kan mijn coöperatieve hart mee leven.
Deckbuilding zonder dat het een pure deckbuilder wordt
Ook mechanisch zit Old World slim in elkaar.
Je bouwt doorheen het spel je eigen deck met combat cards.
Daarmee krijg je onder andere:
- attacks;
- dodges;
- defensive mogelijkheden;
- Witcher techniques;
- en combinaties tussen kaarten.
En vooral die combinaties zijn belangrijk.
Kaarten kunnen elkaar opvolgen en zo langere combat combo’s vormen.
Daardoor ontwikkel je niet alleen je stats.
Je Witcher wordt ook letterlijk beter omdat jouw deck steeds efficiënter wordt.
Monsters voelen als meer dan hit points
Een Witcher zonder monsters is natuurlijk gewoon iemand met twee zwaarden en een bijzonder onpraktisch beroep.
Gelukkig zijn er genoeg monsters.
Je reist door de wereld, hoort verhalen, volgt opdrachten en komt uiteindelijk oog in oog te staan met creatures die je liever goed voorbereid benadert.
En dat is voor mij belangrijk.
The Witcher hoort niet te draaien om blind een kamer binnenrennen en alles aanvallen wat beweegt.
Een Witcher onderzoekt.
Bereidt zich voor.
Gebruikt potions.
Kent monsters.
En trekt pas daarna zijn zilveren zwaard.
Mooie componenten helpen
Dan is er uiteraard ook nog het fysieke spel.
Old World ziet er gewoon goed uit.
Een groot bord.
Witcher-miniaturen.
Veel kaarten.
Tokens.
Custom dice.
En wanneer je richting deluxe- en uitbreidingsmateriaal gaat, wordt de table presence alleen maar groter.
Is dat noodzakelijk voor goede gameplay?
Nee.
Maar als ik twee uur lang over het Continent trek, mag het van mij gerust mooi zijn.
We blijven bordspelers.
Wij zijn daar gevoelig voor.
Skellige: tijd om de boot te nemen
Een van de uitbreidingen die voor mij onmiddellijk iets tastbaars toevoegt, is The Witcher: Old World – Skellige.
Hier wordt het speelgebied letterlijk groter.
Je krijgt de Skellige-eilanden erbij en reist met schepen tussen de nieuwe locaties.
Dat brengt ook nieuwe:
- exploration;
- events;
- encounters;
- locaties;
- zee-avonturen;
- en natuurlijk problemen.
Inclusief de mogelijkheid dat Dagon opduikt.
Want een rustige zeiltocht zou blijkbaar te eenvoudig zijn.
Mages: niet iedereen hoeft een Witcher te zijn
Dan is er The Witcher: Old World – Mages Expansion.
Die vind ik bijzonder interessant omdat ze niet gewoon meer van hetzelfde toevoegt.
Je krijgt vijf speelbare Mages, elk met eigen:
- miniatuur;
- player board;
- deck;
- specialties;
- en manier van ontwikkelen.
Mages jagen bovendien anders op monsters dan Witchers.
Ze zoeken bijvoorbeeld eerder waardevolle ingrediënten dan monster trophies.
Daardoor voelt deze uitbreiding daadwerkelijk als een nieuwe manier om het spel te spelen in plaats van simpelweg vijf nieuwe characters met andere kleuren.
Legendary Hunt: grotere monsters zijn altijd een oplossing
Heb je na voldoende partijen besloten dat gewone monsters te klein geworden zijn?
Uiteraard bestaat daar een uitbreiding voor.
Legendary Hunt voegt zeven grote Legendary Monsters toe.
Hier verandert ook het doel van je partij.
In plaats van de gewone trophy race draait alles rond de jacht op één gigantisch monster.
Dat monster beweegt door de wereld en je moet jezelf voldoende ontwikkelen om uiteindelijk de confrontatie aan te kunnen.
Voor mij past dat perfect bij The Witcher.
Een monster.
Een contract.
Veel voorbereiding.
En uiteindelijk iemand die toch zegt:
“Volgens mij zijn we er klaar voor.”
Meestal vlak voordat blijkt dat we dat niet waren.
Monster Trail: maak van combat opnieuw een jacht
Een andere interessante optie is Monster Trail.
Die uitbreiding verdiept vooral de monsterjacht zelf.
Je krijgt onder andere:
- monster weaknesses;
- speciale monster attacks;
- nieuwe hunt-elementen;
- extra adventure content;
- een Manticore Witcher;
- en een Troll.
Dit vind ik thematisch misschien zelfs een van de sterkste uitbreidingen.
Omdat het verschil groter wordt tussen:
een monster aanvallen
en
een monster opjagen.
Dat tweede is veel meer Witcher.
En als je écht samen wilt spelen: Wild Hunt
Hier komt de uitbreiding die voor mij misschien wel het interessantst is vanuit het typische Gamealot-perspectief.
The Witcher: Old World – Wild Hunt.
Waarom?
Omdat Wild Hunt een volledig coöperatieve spelmodus toevoegt.
Ja.
Eindelijk.
Iedereen samen tegen het spel.
De Wild Hunt valt het Continent binnen en de spelers moeten gezamenlijk proberen die dreiging tegen te houden.
Dus als je The Witcher: Old World mechanisch interessant vindt, maar eigenlijk liever niet tegen je vrienden speelt?
Hier is je oplossing.
Ik keur dit goed.
Uiteraard.
Meer verhaal? Adventure Pack
Old World leeft voor een groot deel van de encounters die je onderweg beleeft.
Daarom vind ik het Adventure Pack conceptueel ook heel sterk.
Het voegt ongeveer 200 nieuwe exploration- en eventkaarten toe.
Geen enorme nieuwe ruleset.
Geen compleet ander spel.
Gewoon:
- meer verhalen;
- meer keuzes;
- meer situaties;
- minder herhaling.
Voor een adventure game is dat een bijzonder logische uitbreiding.
Op het moment van schrijven staat deze bij Gamealot wel als uitverkocht, maar inhoudelijk blijft het absoluut één van de uitbreidingen die ik zou onthouden wanneer hij opnieuw beschikbaar is.
Hoever moet je uitbreiden?
Dat is volledig persoonlijk.
Mijn advies zou ongeveer zijn:
Wil je vooral meer wereld?
Neem Skellige.
Wil je totaal andere speelbare characters?
Neem Mages.
Wil je grotere boss fights?
Neem Legendary Hunt.
Wil je diepere monsterjacht?
Neem Monster Trail.
Wil je echt coöperatief spelen?
Neem Wild Hunt.
En wil je vooral meer verhalen zonder veel nieuwe regels?
Adventure Pack.
Je hoeft absoluut niet alles tegelijk op tafel te gooien.
Sterker nog: doe dat vooral niet tijdens je eerste partij.
Leer het basisspel.
En bouw daarna verder in de richting die je zelf het leukste vindt.
En wat met Path of Destiny?
Er bestaat ondertussen nog een ander groot Witcher-bordspel van Go On Board:
The Witcher: Path of Destiny – Deluxe Edition.
Die heeft mijn persoonlijke Top 42 uiteindelijk niet gehaald.
Niet omdat het een slecht spel is.
Integendeel.
Maar ergens moeten we keuzes maken.
Path of Destiny legt veel meer nadruk op bekende Witcher-verhalen en het herschrijven van de gebeurtenissen daarin. Het is een competitief narratief kaartspel voor 1–5 spelers en geeft daardoor een heel andere ervaring dan de open wereld en monsterjacht van Old World.
Wil je vooral:
zelf als Witcher rondreizen, trainen en monsters jagen?
Old World.
Wil je vooral:
bekende verhalen uit het Witcher-universum opnieuw beleven en beïnvloeden?
Path of Destiny.
Ik heb een duidelijke voorkeur.
Daarom staan we hier bij nummer 27.
Mainstream kan dus toch goed zijn
En misschien is dat uiteindelijk waarom The Witcher: Old World zijn plek in deze lijst verdient.
Ik ben doorgaans sceptisch wanneer een franchise plots overal verschijnt.
Populariteit is geen kwaliteitslabel.
Een bekende naam maakt geen goed spel.
Een mooie miniature van Geralt maakt geen slechte mechanic beter.
Dus ja, ik begon behoorlijk kritisch aan Old World.
En daarna gebeurde iets vervelends.
Het spel bleek gewoon goed.
Dan moet je als bordspeler ook volwassen genoeg zijn om dat toe te geven.
Voor wie is The Witcher: Old World?
Ik zou deze vooral aanraden wanneer je houdt van:
- adventure games;
- deckbuilding;
- character development;
- monster hunting;
- morele keuzes;
- fantasywerelden;
- sterke table presence;
- veel uitbreidingsmogelijkheden;
- en uiteraard The Witcher.
Je hoeft wat mij betreft zelfs geen hardcore Witcher-fan te zijn.
De gameplay kan op zichzelf staan.
Maar ken je de lore?
Dan komt er uiteraard nog een extra laag bovenop.
Gamealot’s verdict
Waarom staat The Witcher: Old World op nummer 27 van mijn persoonlijke Gamealot Top 42?
Omdat ik eigenlijk wilde ontdekken dat het vooral hype was.
En vervolgens moest vaststellen dat het gewoon een bijzonder goed bordspel is.
Mechanisch sterk.
Mooie componenten.
Veel character development.
Sterke monsterjacht.
Heel herkenbaar Witcher.
En dankzij de verschillende uitbreidingen kun je het spel steeds verder sturen richting het soort ervaring dat jij wilt.
Komt het hier iedere week op tafel?
Nee.
The Witcher is voor mij niet het universum waar ik iedere vrije avond naar terugkeer.
Maar wanneer we het spelen?
Dan herinner ik mij opnieuw waarom het hier staat.
Nummer 27: The Witcher: Old World.
Bekende licentie.
Hoge verwachtingen.
En zowaar een bordspel dat ze waarmaakt.
Toss a coin. Hunt a monster. Game A Lot.