Gamealot Top 42 #30: Resident Evil 2: The Board Game
We zijn aangekomen bij nummer 30.
En voor de tweede keer in deze Top 42 keren we terug naar Raccoon City.
Op nummer 42 stond Resident Evil 3: The Board Game.
Achtentwintig plaatsen hoger vinden we voor mij de titel waarmee het als bordspel allemaal echt begon:
Resident Evil 2: The Board Game van Steamforged Games.
Bekijk Resident Evil 2: The Board Game bij Gamealot.shop
Donker.
Gemeen.
Brutaal.
Coöperatief.
En ongeveer even vergevingsgezind als je van Resident Evil mag verwachten.
Dit is survival horror
Resident Evil 2 probeert je niet het gevoel te geven dat je een onoverwinnelijke actieheld bent.
Integendeel.
Je hebt:
- te weinig kogels;
- te weinig tijd;
- te weinig healing;
- te veel deuren;
- te veel zombies;
- en vooral geen idee wat er achter de volgende hoek nog op je wacht.
Dat is voor mij precies de juiste Resident Evil-sfeer.
De vijanden zijn bovendien niet talrijk omdat het spel het bord voortdurend met vijftig miniaturen moet vullen.
Dat hoeft niet.
Twee of drie vijanden kunnen al meer dan voldoende zijn om een perfect plan volledig naar de knoppen te helpen.
Mijn belangrijkste tip: niet schieten
Dit klinkt misschien vreemd in een zombiebordspel.
Maar mijn belangrijkste advies bij Resident Evil 2 is heel eenvoudig:
je hoeft die zombie niet noodzakelijk dood te schieten.
Ik spreek uit ervaring.
Ik heb volledige magazijnen leeggeschoten op vijanden.
Niet dood.
Nog een paar kogels.
Nog altijd niet dood.
En uiteindelijk?
Deur dicht.
Weglopen.
Alleen had ik toen geen kogels meer.
Fantastisch plan.
Een gesloten deur is soms je beste wapen
Resident Evil 2 leert je vrij snel dat combat geen automatische oplossing is.
Schieten kost:
- acties;
- tijd;
- munitie;
- en soms uiteindelijk nog health ook.
En zelfs wanneer je raakt, betekent dat niet dat je probleem verdwenen is.
Dus wanneer je in een kamer iets ziet staan dat duidelijk veel sterker is dan jij?
Misschien gewoon even beleefd de deur opnieuw dichtdoen.
Daar is geen schaamte in.
De levende Survivor heeft altijd gelijk.
Munitie betekent hier écht iets
In heel wat games is ammunition vooral decoratie.
Niet hier.
Iedere kogel telt.
Dat verandert volledig hoe je tegen combat aankijkt.
Een vijand voor je betekent niet automatisch:
aanvallen.
Je begint jezelf andere vragen te stellen.
- Moeten we hier eigenlijk langs?
- Kunnen we deze vijand ontwijken?
- Kan iemand hem tijdelijk bezighouden?
- Hebben we die kogels later harder nodig?
- En wat gebeurt er wanneer we straks een Licker, boss of ander gedrocht tegenkomen?
Dat resource management vind ik een van de beste elementen van het spel.
Want wanneer je uiteindelijk tóch beslist om te schieten, wil je dat daar een goede reden voor is.
Meestal.
Soms wil je gewoon dat monster dood.
Ik begrijp dat ook.
Een echte campagne door Raccoon City
Resident Evil 2 bestaat uit scenario’s die chronologisch op elkaar aansluiten.
Je trekt door bekende locaties uit het videospel, van het Raccoon Police Department verder richting de ondergrondse gebieden van de stad. Steamforged ontwierp de scenario’s bewust als kleinere, intense hoofdstukken binnen één groter verhaal.
Voor mij werkt dat uitstekend.
Je hoeft niet twaalf uur onafgebroken aan tafel te blijven zitten.
Je speelt een scenario.
Je ziet wat er gebeurt.
En daarna leef je verder met de gevolgen.
Wat je doet, blijft relevant
Campagneprogressie betekent dat een scenario niet gewoon eindigt met:
“Goed gedaan, alles terug in de doos.”
De toestand van je groep, je gevonden items en de voortgang door de campagne geven volgende scenario’s context.
Daardoor ontstaat een veel sterkere band met je characters dan wanneer iedere missie volledig op zichzelf zou staan.
Wanneer iemand na verschillende scenario’s nog leeft, voelt dat ondertussen bijna als een persoonlijke prestatie.
Bij Resident Evil 2 is dat het waarschijnlijk ook.
Splitting the party is altijd een slecht idee
Iedere ervaren RPG-speler kent de regel.
Never split the party.
Resident Evil 2 kent die regel ook.
Het probleem is dat het spel regelmatig omstandigheden creëert waarin je ongeveer geen keuze hebt.
Je hebt objectives.
Je hebt verschillende delen van de map.
Je hebt weinig tijd.
En ergens tikt de Tension Deck verder richting zijn einde.
Dus begint de discussie.
“Jij gaat links.”
“Wij gaan rechts.”
“We ontmoeten elkaar hier terug.”
Iedereen weet hoe dat soort plannen aflopen.
En toch moet je het soms doen
Als iedereen gezellig als één groep door iedere kamer wandelt, kom je waarschijnlijk simpelweg tijd tekort.
Dus moet je risico nemen.
Dat is precies waarom het coöperatieve element zo goed werkt.
Wie kan zichzelf redden?
Wie heeft hulp nodig?
Wie draagt wat?
Wie heeft nog voldoende ammunition?
En wie staat plots alleen in een corridor terwijl er iets veel te groots uit de volgende kamer komt?
Succes.
Het Tension Deck: groen, amber, rood
En dan komen we bij een van mijn favoriete Resident Evil-mechanismen.
Het Tension Deck.
Aan het einde van iedere beurt trek je een kaart.
Er zijn drie grote categorieën:
- groen: voorlopig gebeurt er niets;
- amber: het spel begint vervelende voorwaarden, beslissingen of complicaties op je af te sturen;
- rood: onmiddellijke problemen.
Dat systeem klinkt eenvoudig.
Het werkt fantastisch.
Iedereen trekt groen. Jij trekt rood.
Je kent dat moment.
Speler één trekt groen.
Prima.
Speler twee trekt groen.
Ook goed.
Speler drie trekt groen.
We krijgen vertrouwen.
En dan ben jij aan de beurt.
Rood.
Natuurlijk.
Plots verschijnt ergens iets.
Vijanden bewegen.
Een zorgvuldig plan is waardeloos.
Of je moet onmiddellijk reageren op iets wat vijf seconden geleden helemaal niet bestond.
Steamforged bouwde het deck precies om die videogameachtige jump scares en constante onzekerheid naar de tafel te vertalen.
Voor mij lukt dat bijzonder goed.
En de klok blijft tikken
Het Tension Deck doet nog iets.
Het geeft je tijdsdruk.
Je kunt niet eindeloos door kamers wandelen, iedere zombie rustig uitschakelen en vervolgens een half uur zoeken naar ieder mogelijk item.
Je moet vooruit.
Je moet objectives halen.
En je moet daarbij accepteren dat niet ieder probleem opgelost kan worden.
Dat creëert precies de stress die survival horror nodig heeft.
Typewriters zijn plots bijzonder aantrekkelijk
Zoals het hoort in Resident Evil, zijn typewriters geen onbelangrijk decorstuk.
Wanneer je door Raccoon City trekt en de druk blijft oplopen, worden veilige momenten ongelooflijk waardevol.
En dat vind ik thematisch geweldig.
In andere spellen denk je:
“Ah, een typemachine.”
In Resident Evil denk je:
“Eindelijk.”
De gewone zombies zijn al vervelend genoeg
Dit is geen Zombicide.
Er hoeven geen honderd vijanden op het bord te staan om je in problemen te brengen.
Een gewone zombie kan je al tijd, ammunition of health kosten.
En daarna verschijnen de interessantere dingen.
Resident Evil-fans weten wat daarmee bedoeld wordt.
Lickers.
Mutaties.
Bosses.
En uiteraard William Birkin in verschillende steeds minder aangename vormen.
Dat zorgt voor een goede escalatie.
Het probleem waarmee je aan een scenario begint, is zelden het grootste probleem waarmee je eindigt.
Survival Horror Expansion: nog wat harder, graag
Heb je Resident Evil 2 ondertussen goed leren kennen en denk je:
dit mag eigenlijk nog wat gemener?
Dan bestaat daar uiteraard een uitbreiding voor.
De Survival Horror Expansion legt nog meer nadruk op schaarste, risico en moeilijke keuzes en is bedoeld om de core game verder uit te diepen.
Bekijk Resident Evil 2: Survival Horror Expansion bij Gamealot.shop
Voor mij is dit vooral interessant wanneer je het basissysteem al goed kent.
Eerst leren overleven.
Daarna het spel vragen om het nog wat moeilijker te maken.
Volkomen logisch boardgamergedrag.
Malformations of G: want Birkin was nog niet vervelend genoeg
En dan is er Malformations of G.
Deze uitbreiding voegt twee extra William Birkin-bosses toe aan de B-Files-content:
- Stage One;
- Stage Five.
Vooral die laatste is niet bepaald subtiel.
De uitbreiding is specifiek bedoeld voor spelers die naast het basisspel ook de B-Files-content gebruiken.
Bekijk Resident Evil 2: Malformations of G bij Gamealot.shop
Heb je ooit tijdens Resident Evil gedacht:
“William Birkin valt eigenlijk best mee”?
Dan is dit blijkbaar de oplossing voor jouw probleem.
Resident Evil 2 of Resident Evil 3?
En dan komen we natuurlijk bij de vergelijking.
Resident Evil 3: The Board Game stond op nummer 42 van deze lijst.
Lees Gamealot Top 42 #42: Resident Evil 3: The Board Game
Waarom staat Resident Evil 2 hoger?
Voor mij is het verschil vooral sfeer.
Resident Evil 2
Meer:
- claustrofobie;
- resource management;
- voorzichtig plannen;
- intense survival horror;
- en de voortdurende vraag of combat wel verstandig is.
Resident Evil 3
Meer:
- achtervolging;
- tempo;
- grotere druk;
- en natuurlijk Nemesis.
Beide zijn uitstekend.
Maar Resident Evil 2 is voor mij de pure, fundamentele tabletop Resident Evil-ervaring.
Daar begon het mee.
En daarom staat hij hoger.
Wil je daarna nog meer Resident Evil 3?
Dan is er uiteraard ook City of Ruin, de uitbreiding die we bij nummer 42 al aanhaalden.
Die voegt negen scenario’s, nieuwe locaties, extra vijanden en nieuwe bosses toe aan Resident Evil 3.
Bekijk Resident Evil 3: City of Ruin bij Gamealot.shop
En wie gewoon de hele familie wil bekijken, kan rechtstreeks naar onze Resident Evil-collectie.
Bekijk alle Resident Evil-bordspellen bij Gamealot.shop
Voor wie is Resident Evil 2?
Niet voor iedereen.
Dit is geen ontspannen zombiegame waarin je na een werkdag hersenloos honderd miniaturen van het bord maait.
Daar hebben we andere spellen voor.
Resident Evil 2 past veel beter wanneer je houdt van:
- volledige co-op;
- survival horror;
- campagnes;
- resource management;
- moeilijke keuzes;
- weinig munitie;
- hoge spanning;
- thematische gameplay;
- en spellen die het absoluut prima vinden om je te laten verliezen.
Hou je niet van schaarste?
Niet doen.
Word je boos wanneer je perfecte plan door één kaart volledig ontspoort?
Ook misschien niet.
Vind je dat fantastisch?
Welkom in Raccoon City.
Gamealot’s verdict
Waarom staat Resident Evil 2: The Board Game op nummer 30 van mijn persoonlijke Gamealot Top 42?
Omdat dit voor mij het spel is dat Resident Evil als bordspel echt op de kaart zette.
Het is:
- grim;
- gloomy;
- moeilijk;
- campagnegedreven;
- thematisch;
- coöperatief;
- en genadeloos met je resources.
Maar vooral herinner ik mij de speelsessies.
De momenten waarop we nog enkele kogels over hadden.
De Tension Deck bijna leeg was.
Iedereen gewond was.
Er ergens nog iets tussen ons en het objective stond.
En we tóch besloten om nog één deur te openen.
Soms ging dat goed.
Vaak niet.
En precies daarom herinner ik het mij nog.
Want wanneer je Resident Evil 2 wint, voelt het zelden alsof je het spel comfortabel verslagen hebt.
Het voelt alsof je er net levend uit bent geraakt.
En dat is precies hoe Resident Evil hoort te voelen.
Nummer 30: Resident Evil 2: The Board Game.
Save the bullets.
Close the door.
Run.
Roll Dice. Tell Stories. Game A Lot.