Selecteer een pagina

Gamealot Top 42 #32: Arkham Horror Third Edition

Daar is hij dan.

De eerste echte Mythos-titel in onze Gamealot Top 42.

Wie Gamealot een beetje kent, weet dat dit eigenlijk verdacht lang geduurd heeft.

Op nummer 32:

Arkham Horror Third Edition van Fantasy Flight Games.

En eerlijk?

We zouden hier bijna kunnen stoppen.

Waarom staat Arkham Horror in mijn persoonlijke Top 42?

Mythos.

Case closed.

Maar goed, laten we toch proberen iets professioneler te zijn.

Bekijk Arkham Horror Third Edition bij Gamealot.shop

Welkom in Arkham. Het gaat alweer mis.

Arkham, Massachusetts.

Jazz. Speakeasies. De Roaring Twenties.

En uiteraard cultisten, monsters, vreemde rituelen en kosmische entiteiten die onze werkelijkheid als een bijzonder tijdelijk concept beschouwen.

Arkham Horror Third Edition plaatst één tot zes investigators midden in die ellende en vraagt hen om samen te verhinderen dat Doom zich verder door de stad verspreidt.

Je onderzoekt vreemde gebeurtenissen.

Je zoekt clues.

Je verzamelt wapens, allies, spells en items.

Je probeert monsters te stoppen.

En ergens onderweg hoop je te begrijpen wat er eigenlijk aan de hand is voordat Arkham volledig naar de verdoemenis gaat.

Gewoon een normale dinsdagavond dus.

Mythos is zowat een Gamealot-zwakte

Laat ik ook maar meteen iets bekennen.

Wij zijn bij Gamealot enorme fans van H.P. Lovecraft en het volledige Cthulhu Mythos-universum.

Dat gaat tijdens deze Top 42 nog behoorlijk duidelijk worden.

Arkham Horror Third Edition is slechts de eerste die opduikt.

Er komt nog meer.

Veel meer.

Fantasy Flight Games heeft bovendien door de jaren heen bewezen dat het bijzonder goed begrijpt wat een goed Mythos-spel nodig heeft:

  • machteloosheid zonder complete willekeur;
  • investigators die gewone mensen blijven tegenover onvoorstelbare dreigingen;
  • een wereld die langzaam uit elkaar begint te vallen;
  • moeilijke beslissingen;
  • en overwinningen die zelfs wanneer je wint nog een klein beetje als verliezen aanvoelen.

Dat laatste vind ik eigenlijk essentieel.

Als je Cthulhu verslaat en daarna vrolijk met een trofee naar huis wandelt, klopt er iets niet.

Eén tot zes spelers en volledig coöperatief

Arkham Horror Third Edition speelt met één tot zes spelers en een partij duurt officieel ongeveer twee tot drie uur.

Dat betekent dus ook:

solo spelen.

Ook dat krijgt bij mij ondertussen bijna automatisch bonuspunten.

Maar met een groep komt het spel voor mij nog sterker tot leven.

Iedere investigator heeft zijn eigen sterke en zwakke punten. De ene is beter in combat, een andere in onderzoek, support of magie.

Je moet dus samenwerken.

En echt samenwerken.

Want Arkham heeft een bijzonder efficiënte manier om meerdere rampen tegelijk te laten ontstaan.

Het probleem heet Doom

Clues zijn belangrijk.

Monsters zijn vervelend.

Rumors zijn verschrikkelijk.

Maar uiteindelijk kijk ik tijdens een partij Arkham Horror vooral naar één ding.

Doom.

Doom verspreidt zich over de verschillende locaties en neighborhoods van Arkham.

En laat je dat te ver uit de hand lopen, dan krijg je problemen.

Niet:

“Oei, we krijgen volgende ronde één extra monster.”

Problemen.

Scenario-veranderende, wereld-eindigende problemen.

Alles vraagt tegelijk aandacht

Daar zit voor mij een groot deel van de spanning.

Je zou eigenlijk:

  • die clue moeten onderzoeken;
  • dat monster moeten aanvallen;
  • die Doom moeten verwijderen;
  • iemand moeten helpen;
  • je eigen wounds moeten verzorgen;
  • nieuwe equipment moeten zoeken;
  • én die rumor oplossen voordat hij volledig ontspoort.

Prima.

Je hebt twee acties.

Succes ermee.

De Mythos Phase heeft geen medelijden

Na de investigators en monsters komt de Mythos Phase.

En dat is meestal het moment waarop het spel bekijkt wat jullie de afgelopen ronde hebben opgebouwd en beslist:

dat ziet er veel te georganiseerd uit.

Spelers trekken Mythos-tokens die onder andere Doom kunnen verspreiden, nieuwe monsters kunnen laten verschijnen, clues toevoegen of Headlines activeren.

Je weet dat er iets gaat gebeuren.

Je weet alleen niet welke vorm de ellende deze keer aanneemt.

En daardoor blijft Arkham voortdurend onder druk staan.

Voor mij de moeilijkste grote Mythos-box van Fantasy Flight

Laat ik dit heel duidelijk als persoonlijke ervaring formuleren.

Van de grote Fantasy Flight Mythos-bordspellen die ik gespeeld heb, vind ik Arkham Horror Third Edition misschien wel de moeilijkste om consequent te winnen.

Niet omdat één mechanic absurd oneerlijk is.

Maar omdat het spel voortdurend meerdere dingen tegelijk van je vraagt.

Er is zelden één probleem.

Er zijn er vijf.

En terwijl je probleem drie oplost, beginnen vier en vijf meestal spontaan groter te worden.

Daarom voelt winnen ook echt als winnen

Wanneer alles uiteindelijk klopt…

Wanneer de juiste investigator op het juiste moment die ene clue vindt…

Wanneer je dat monster nét verslaat…

Wanneer iemand nog één actie heeft om Doom weg te halen…

Wanneer je het scenario daadwerkelijk overleeft…

Dan voelt het verdiend.

Maar verwacht daarom nog geen vrolijk Hollywood-einde.

Dit blijft Mythos.

De wereld is misschien gered.

Voorlopig.

Waarschijnlijk.

We denken het.

De investigators zijn oude bekenden

Een ander groot deel van het plezier zit voor mij in de investigators.

Wie verschillende Fantasy Flight Mythos-spellen gespeeld heeft, begint ze te herkennen.

Ze zijn ondertussen bijna oude vrienden.

Alleen zijn het vrienden die een bijzonder vreemde gewoonte hebben om iedere paar jaar opnieuw terecht te komen in situaties met cultisten en extradimensionale monsters.

Het basisspel bevat twaalf investigators, elk met:

  • eigen abilities;
  • eigen stats;
  • verschillende startmogelijkheden;
  • sterke en zwakke punten;
  • en een eigen rol binnen de groep.

Daardoor kun je scenario’s met compleet andere teams opnieuw spelen.

En een andere groep investigators kan een bekende situatie behoorlijk anders laten aanvoelen.

Vier scenario’s, vier verschillende nachtmerries

Het basisspel bevat vier scenario’s.

Maar dat zijn niet gewoon vier maps waarop je hetzelfde doel opnieuw uitvoert.

Ieder scenario heeft een eigen:

  • opstelling;
  • verhaallijn;
  • gebeurtenissen;
  • dreiging;
  • Codex;
  • en manier waarop de situatie zich verder ontwikkelt.

Dat Codex-systeem vind ik bijzonder geslaagd.

Je weet bij het begin niet noodzakelijk exact hoe alles zal verlopen.

Nieuwe kaarten komen tijdens het spel in de Codex terecht en sturen vervolgens het scenario verder.

Je ontdekt het verhaal dus terwijl je speelt.

Voor mij werkt dat veel beter dan vooraf weten:

“Ga naar locatie X, versla monster Y, klaar.”

En dan beginnen we natuurlijk uit te breiden

Want Arkham Horror komt van Fantasy Flight Games.

Dus uiteraard blijft het niet bij één doos.

Voor Third Edition bestaan drie officiële uitbreidingen:

Dead of Night, Under Dark Waves en Secrets of the Order.

En ze doen gelukkig meer dan gewoon extra kaarten toevoegen.

Dead of Night: mijn logische eerste uitbreiding

Dead of Night is de kleinste en voor mij de meest natuurlijke eerste uitbreiding.

Je krijgt:

  • vier nieuwe investigators;
  • twee nieuwe scenario’s;
  • nieuwe encounters voor Arkham;
  • nieuwe monsters;
  • anomalies;
  • spells;
  • items;
  • allies.

Het mooie is dat je basisgame groter wordt zonder het hele spel meteen veel omvangrijker te maken.

Meer variatie.

Meer investigators.

Meer ellende.

Prima begin.

Under Dark Waves: Arkham wordt te klein

En dan komt de grote jongen.

Under Dark Waves.

Plots is zelfs Arkham niet meer voldoende om alle kosmische miserie te bevatten.

Bekijk Arkham Horror: Under Dark Waves bij Gamealot.shop

Deze grote uitbreiding brengt onder andere:

  • Kingsport;
  • Innsmouth;
  • acht nieuwe investigators;
  • vier nieuwe scenario’s;
  • nieuwe monsters en encounters;
  • nieuwe assets en conditions;
  • en het Terror-mechanisme.

Innsmouth alleen is voor mij eigenlijk al voldoende argument.

Mistige straten.

Een vissersstad waar iedereen nét iets te vreemd kijkt.

Mensen die misschien iets te veel op vissen beginnen te lijken.

Wat zou er fout kunnen gaan?

Veel.

Uiteraard.

Mijn keuze wanneer je echt meer Arkham Horror wilt

Dead of Night voegt vooral meer variatie toe.

Under Dark Waves maakt de wereld daadwerkelijk groter.

Dus als je het basisspel ondertussen goed kent en denkt:

meer.

Dan is dit voor mij de uitbreiding waar je naar kijkt.

Secrets of the Order: wat ligt er onder Arkham?

En dan is er Secrets of the Order.

Bekijk Arkham Horror: Secrets of the Order bij Gamealot.shop

Deze uitbreiding richt zich opnieuw sterker op Arkham zelf en trekt onder andere richting French Hill en de Underworld.

Fantasy Flight voegt hier officieel toe:

  • vier nieuwe investigators;
  • drie nieuwe scenario’s;
  • twee nieuwe dubbelzijdige map tiles;
  • nieuwe encounters;
  • monsters;
  • conditions;
  • assets;
  • en meer dan 130 nieuwe encounter- en eventkaarten.

De Silver Twilight Lodge krijgt natuurlijk ook opnieuw aandacht.

En iedereen die iets van Arkham weet, weet dat geheime occulte organisaties doorgaans bekendstaan om hun uitstekende bedoelingen.

Waarschijnlijk volledig betrouwbaar.

Ga gerust mee naar de kelder.

Welke uitbreiding zou ik eerst nemen?

Mijn persoonlijke volgorde?

Je hebt alleen het basisspel

Speel dat eerst.

Er zit voldoende materiaal in om het systeem goed te leren kennen.

Je wilt vooral meer variatie

Dead of Night.

Kleinere stap, meer investigators en twee extra scenario’s.

Je wilt de grootste uitbreiding

Under Dark Waves.

Vooral Innsmouth en Kingsport maken dit voor mij een bijzonder aantrekkelijke volgende stap.

Je wilt nog dieper in occult Arkham

Secrets of the Order.

French Hill, de Underworld en de Silver Twilight Lodge.

Need I say more?

Wie alles samen wil bekijken vindt de Third Edition-lijn in de Arkham Horror-sectie van Gamealot.

Bekijk de Arkham Horror-collectie bij Gamealot.shop

Voor wie is Arkham Horror Third Edition?

Deze zou ik vooral aanraden wanneer je houdt van:

  • volledig coöperatieve spellen;
  • H.P. Lovecraft en het Cthulhu Mythos;
  • scenario-based gameplay;
  • een zware uitdaging;
  • veel verschillende investigators;
  • tactische samenwerking;
  • story progression tijdens het spel;
  • en bordspellen waarin de situatie heerlijk uit de hand kan lopen.

Zoek je een ontspannen co-op waarbij iedereen na twee uur tevreden high-fives uitdeelt?

Misschien niet.

Zoek je een spel waarbij iedereen na drie uur compleet uitgeput naar een bord vol Doom kijkt en zegt:

“Hoe hebben we dit in godsnaam gewonnen?”

Welkom in Arkham.

Gamealot’s verdict

Waarom staat Arkham Horror Third Edition op nummer 32 van mijn persoonlijke Gamealot Top 42?

Mythos.

Dat zei ik eigenlijk aan het begin al.

Maar daarnaast is het gewoon een ontzettend sterk coöperatief bordspel.

Het geeft mij:

  • Arkham;
  • vertrouwde investigators;
  • Ancient Ones;
  • cultists;
  • monsters;
  • rumors;
  • clues;
  • Doom;
  • een sterk scenarioverhaal;
  • en een spel dat absoluut niet bang is om mij te laten verliezen.

Voor mij is dat laatste geen nadeel.

Integendeel.

Een Mythos-spel hoort een beetje hopeloos te voelen.

Je bent geen superheld.

Je bent iemand met een revolver, een occult boek en waarschijnlijk veel te weinig informatie die probeert te verhinderen dat een kosmische entiteit onze volledige realiteit opeet.

De kans dat alles perfect verloopt, hoort klein te zijn.

En als je uiteindelijk tóch wint?

Geniet ervan.

Want Arkham is gered.

Voor vandaag.

Nummer 32: Arkham Horror Third Edition.

Follow the clues.

Stop the Doom.

Try to keep your sanity.

Investigate. Survive. Game A Lot.