Gamealot Top 42 #39: Elden Ring: The Board Game
Elden Ring.
Zelfs wie de videogame nooit gespeeld heeft, heeft er waarschijnlijk van gehoord.
Moeilijk. Meedogenloos. Gigantisch. Een game waarin sterven niet noodzakelijk betekent dat je iets verkeerd hebt gedaan, maar eerder dat je opnieuw iets hebt geleerd.
Toen Steamforged Games besloot om daar een bordspel van te maken, hadden ze dus twee opties.
Ze konden er een veilige licentiegame van maken.
Of ze konden volledig overboord gaan.
Gelukkig kozen ze optie twee.
Op nummer 39 van mijn persoonlijke Gamealot Top 42:
Elden Ring: The Board Game.
En ik was niet eens een Elden Ring-fan
Laat ik daarmee beginnen.
Ik heb Elden Ring nooit op console gespeeld.
Toen de videogame uitkwam en ongeveer de halve gamingwereld collectief besloot dat dit het beste was wat de mensheid sinds gesneden brood had voortgebracht, stond ik eerder aan de zijlijn.
Een beetje veel hype misschien.
Dus nee, Elden Ring krijgt hier geen plaats omdat ik twintig jaar nostalgie naar het IP meesleep.
Integendeel.
Het bordspel moest mij overtuigen.
En dat deed het verrassend snel.
Dan gaat die doos open
Je haalt de miniaturen eruit.
Je zet de eerste Tarnished op tafel.
Dan verschijnen de grotere vijanden.
En vervolgens komen de écht grote jongens.
Plots wordt duidelijk dat Steamforged hier niet gewoon een bekende naam op een doos heeft gezet.
Dit spel wil Elden Ring zijn.
Niet alleen qua artwork en personages, maar vooral qua schaal, tactiek en gevoel.
En dan begint het interessant te worden.
Coöperatief, narratief en campagnegedreven
Drie woorden die tijdens deze Top 42 waarschijnlijk nog bijzonder vaak gaan terugkomen:
- coöperatief;
- narratief;
- campagnegedreven.
Elden Ring tikt ze alle drie af.
Je kunt bovendien solo spelen of met maximaal vier spelers samenwerken als Tarnished in de Lands Between.
Voor mij is dat meteen een uitstekende basis.
Maar waar het spel echt punten scoort, is dat het niet probeert om 90 uur lang alleen maar moeilijke boss fights achter elkaar te zetten.
Exploration en verhaal zijn minstens even belangrijk.
Je reist door Limgrave, ontmoet personages, ontdekt locaties, verzamelt materiaal en uitrusting en maakt keuzes die je verdere verhaal beïnvloeden.
En ja.
Daarna probeert iets gigantisch je alsnog dood te slaan.
Het blijft Elden Ring.
Geen dobbelstenen om de schuld te geven
De combat verdient aparte aandacht.
Elden Ring gebruikt geen dobbelstenen voor zijn gevechten.
Geen:
“Ik had een fantastisch plan, maar ik gooide een één.”
Hier draait het veel meer rond:
- deckbuilding;
- positionering;
- timing;
- het herkennen van aanvalspatronen;
- samenwerken;
- je uitrusting en abilities slim inzetten.
Je vecht op een battle grid waarbij je positie mee bepaalt wat je kunt doen en hoe je tegenstander reageert.
Dat maakt de gevechten behoorlijk tactisch.
Moeilijk, maar niet zomaar willekeurig moeilijk
Dat vind ik belangrijk.
Een spel kan zichzelf heel eenvoudig moeilijk maken door voortdurend slechte dingen naar spelers te gooien.
Interessanter wordt het wanneer je achteraf denkt:
“Oké. Dat hadden we dus anders moeten aanpakken.”
Elden Ring probeert je patronen te laten leren.
Je past je strategie aan.
Je bouwt je Tarnished verder uit.
En wanneer je die tegenstander uiteindelijk wél neer krijgt, voelt dat verdiend.
Herkenbaar voor spelers van de videogame, vermoed ik.
Voor mij werkte het ook zonder die voorgeschiedenis.
En dan zijn er die miniaturen
Ik ga hier niet doen alsof componenten voor mij onbelangrijk zijn.
We runnen Gamealot.
Natuurlijk vinden we een gigantische draak op tafel leuk.
Elden Ring gaat van normale character miniatures over behoorlijk indrukwekkende tegenstanders naar modellen waarbij je jezelf even afvraagt waar je ze na afloop eigenlijk moet bewaren.
En dat helpt.
Een grote boss fight moet voor mij ook groot voelen.
Wanneer je een enorm model op tafel zet, verandert er iets aan de sfeer rond die encounter.
Iedereen kijkt.
Iedereen beseft onmiddellijk:
“Ah.”
“Die dus.”
“Dat wordt vervelend.”
Realm of the Grafted King: hier zou ik beginnen
De belangrijkste box is voor mij Realm of the Grafted King.
Bekijk Elden Ring: Realm of the Grafted King bij Gamealot.shop
Dit is de grootste van de drie hoofdsets en biedt alleen al een campagne met tientallen scenario’s en tientallen uren gameplay.
Je krijgt onder andere:
- vier verschillende Tarnished classes;
- een enorme hoeveelheid kaarten en characterontwikkeling;
- exploration via modulaire hex tiles;
- tactische card-driven combat;
- grote quest books;
- tientallen vijanden en indrukwekkende miniaturen;
- een volledige campagne die bovendien herspeelbaar is.
Je kunt afzonderlijke encounters spelen, maar voor mij ligt de echte aantrekkingskracht uiteraard in de campagne.
Een avond Elden Ring is leuk.
Een Tarnished gedurende tientallen uren zien groeien?
Veel beter.
Weeping Peninsula en Stormveil Castle
En daarmee komen we bij de naam die ik zelf tijdens mijn eerste uitleg even kwijt was.
Naast Realm of the Grafted King zijn de andere twee grote standalone sets:
- Weeping Peninsula;
- Stormveil Castle.
Elke box heeft een eigen campagne en kan op zichzelf gespeeld worden, maar de drie kunnen ook gecombineerd worden tot een veel grotere Elden Ring-ervaring.
En dan beginnen we stilaan over meer dan 90 uur campagnecontent te praten.
Dat is geen bordspelavond meer.
Dat is een relatie.
Stormveil Castle was dus de ontbrekende naam
Daar vind je onder andere Godrick the Grafted, inclusief een miniatuur die vrij overtuigend duidelijk maakt dat “subtiel” niet het designcriterium was.
Weeping Peninsula brengt dan weer een volledig andere regio, andere Tarnished en nieuwe avonturen.
Het interessante is dat je dus niet noodzakelijk meteen alles moet kopen.
Je kunt klein beginnen.
Nou ja.
“Elden Ring-klein.”
En dan gaan we crowdfunding
Voor wie na Realm of the Grafted King denkt:
“Leuk. Maar kan het nog wat meer zijn?”
Ja.
Veel meer.
Gamealot heeft bijvoorbeeld een bijzondere bundle waarin drie interessante stukken samenkomen:
Bekijk de Elden Ring Gamefound Bundle bij Gamealot.shop
Die bevat:
- Realm of the Grafted King;
- Limgrave Depths;
- Iron Fist Alexander.
Limgrave Depths voegt extra encounters, exploration en herspeelbaarheid toe aan de regio waarmee je avontuur begint.
Iron Fist Alexander is dan weer zo’n toevoeging die niemand strikt nodig heeft…
…tot je hem ziet.
Dan heb je hem natuurlijk wel nodig.
Zo werkt dat.
Voor de mensen die absoluut geen zelfbeheersing hebben
En dan hebben we nog onze favoriet voor de completionist.
De Grafted King Gameplay All-In Pledge.
Bekijk de Elden Ring Grafted King Gameplay All-In Pledge bij Gamealot.shop
Dit is de versie voor wie naar het woord “genoeg” kijkt en denkt:
Nee.
Daarin komen de grote boxen en een hele verzameling exclusieve content samen, waaronder:
- Realm of the Grafted King;
- Weeping Peninsula;
- Stormveil Castle;
- Limgrave Depths;
- Flying Dragon Agheel;
- Erdtree Avatar;
- Iron Fist Alexander;
- Spirit Ashes;
- de speciale Player Boards;
- en de overige crowdfunding-unlocks.
Dan spreken we niet meer over even Elden Ring proberen.
Dan ben je verhuisd naar de Lands Between.
Flying Dragon Agheel verdient zijn eigen vermelding
Want komaan.
Het is een gigantische draak.
Een spel mag mechanisch nog zo sterk zijn, maar wanneer je zo’n model midden op tafel zet, heeft dat gewoon effect.
Hetzelfde geldt voor de Erdtree Avatar en andere grotere boss encounters.
Het zijn niet alleen extra miniaturen.
Ze creëren momenten.
En bij een campagnegame van deze omvang zijn dat net de momenten die je maanden later nog onthoudt.
Welke Elden Ring-set past bij jou?
Mijn advies zou eigenlijk vrij eenvoudig zijn.
Je wilt het systeem eerst ontdekken?
Begin met Realm of the Grafted King.
Je wilt meteen meer Limgrave én een paar exclusieve extra’s?
Dan vind ik de Gamefound Bundle met Limgrave Depths en Iron Fist Alexander bijzonder aantrekkelijk.
Je weet nu al dat half werk niet in je woordenboek voorkomt?
Dan is de Gameplay All-In Pledge de versie waar je uiteindelijk toch naar gaat zitten kijken.
En kijk je vooral naar die All-In omdat daar een gigantische draak bij zit?
Geen oordeel.
We begrijpen elkaar.
Ook interessant als Elden Ring je eigenlijk niets zegt
Dat is misschien wel mijn belangrijkste conclusie.
Je hoeft voor mij geen fan van de videogame te zijn om dit bordspel interessant te vinden.
Ik was het zelf namelijk niet.
Maar als je houdt van:
- lange, narratieve campagnes;
- coöperatieve spellen;
- character progression en deckbuilding;
- tactische combat;
- exploration;
- moeilijke encounters die je moet leren begrijpen;
- en miniaturen waarvan sommige nauwelijks nog het woord “miniatuur” verdienen;
dan heeft Elden Ring heel veel te bieden.
De IP-kennis geeft ongetwijfeld een extra laag.
Maar het spel heeft die volgens mij niet nodig om overeind te blijven.
Gamealot’s verdict
Waarom staat Elden Ring: The Board Game op nummer 39 van mijn persoonlijke Gamealot Top 42?
Niet door nostalgie.
Niet omdat ik honderden uren in de videogame heb zitten.
Niet omdat ik per definitie alles met Elden Ring op de doos geweldig vind.
Net daarom vind ik zijn plaats eigenlijk interessant.
Het bordspel heeft mij zonder voorafgaande affiniteit met de franchise overtuigd.
Door de campagne.
Door het coöperatieve karakter.
Door exploration en character progression.
Door tactische gevechten die meer vragen dan gewoon goed gooien.
En ja.
Ook een beetje door die compleet belachelijk grote miniaturen.
Begin met Realm of the Grafted King en je hebt al een enorm avontuur.
Begin daarna dozen toe te voegen en plots kijk je tegen meer dan 90 uur Elden Ring aan.
Voor de juiste groep is dat geen waarschuwing.
Dat is een verkoopsargument.
Nummer 39: Elden Ring: The Board Game.
Geen console nodig.
Alleen een tafel.
Een paar Tarnished.
En bij voorkeur behoorlijk veel vrije tijd.
Roll Dice. Tell Stories. Game A Lot.